Άρθρο του Μιχάλη Τρεμόπουλου* στην εφημερίδα Documento
Όταν ο Οδυσσέας γύρισε στην Ιθάκη, για να ξαναπάρει τον θρόνο του, σκότωσε όλους τους μνηστήρες που πολιορκούσαν την Πηνελόπη. Εξόντωσε, μάλιστα, και τις παλλακίδες που τον πρόδωσαν. Στη σύγχρονη εκδοχή της Οδύσσειας, ο πολιτικός εξώστης είναι τιμητικός.
Πιο πριν, ο Οδυσσέας είχε έρθει σε ερωτική ένωση με την Κίρκη, η οποία είχε μεταμορφώσει τους άντρες του σε γουρούνια αλλά αυτός είχε ξεφύγει με τη βοήθεια των θεών. Ερευνάται ποιοι είναι οι σύγχρονοι θεοί αλλά η Κίρκη της εξουσίας, που είχε δώσει οδηγίες στον Οδυσσέα για να επιστρέψει στην Ιθάκη, τώρα έχει νταλαβέρια με έναν εξουσιοφρενή πρωθυπουργό, ο οποίος πρέπει να ξεκουμπιστεί τάχιστα.
Υπάρχουν «οικολόγοι» οι οποίοι ψάχνουν τα βοτάνια, που πότισε η Κίρκη τους άντρες του Οδυσσέα και προκαλούν αμνησία και παραισθήσεις -και κάποιοι προσφέρονται ως πειραματόζωα. Δυστυχώς το μανιφέστο του ΙΝ.Α. Τσίπρα δεν δίνει απάντηση -μάλιστα λέει λιγότερα από το μανιφέστο του πατριάρχη.
Το οικολογικό κίνημα στη χώρα μας έχει περάσει τη δική του Οδύσσεια: έχει βγάλει ευρωβουλευτές, υπουργούς, δημάρχους, συμβούλους αλλά αυτόνομη εκπροσώπηση στη Βουλή δεν είχε ποτέ.
Η τιμητική αναφορά στον χώρο της Πολιτικής Οικολογίας από το Ινστιτούτο Τσίπρα, όπως και η ταυτόσημη αναφορά του ΠΑΣΟΚ, δεν αρκεί. Είναι θεμιτό για κάθε κόμμα που θέλει να είναι πολυσυλλεκτικό. Αυτό που επείγει, όμως, είναι η ανασυγκρότηση του αυτόνομου οικολογικού-Πράσινου πόλου στην Ελλάδα. Και αυτός είναι ο ιδρυτικός στόχος των ΠΡΑΣΙΝΩΝ -Οικολογία.
Η μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια των Πράσινων επιδιώκει και πετυχαίνει ευρείες πολιτικές συμμαχίες για κρίσιμες αλλαγές εδώ και τώρα και όχι στη μετά θάνατον ζωή. Η Πράσινη αντίληψη σέβεται και ενσωματώνει τρεις γενιές δικαιωμάτων: αυτή που προήλθε από τη γαλλική επανάσταση και τον διαφωτισμό, την επόμενη, που εκφράστηκε από το κίνημα της ανθρώπινης απελευθέρωσης και τους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη της Αριστεράς και την τρίτη, που πρόβαλαν τα κινήματα αμφισβήτησης της νεολαίας μετά τη δεκαετία του 1960. Οι Πράσινοι, όμως, αποτελούν έναν διακριτό πολιτικό πόλο, που δίνει έμφαση σε μια 4η γενιά δικαιωμάτων και διεκδικήσεων απέναντι στη ρύπανση, την τεχνοκρατία, την πυρηνική απειλή, τον μιλιταρισμό, τον καταναλωτισμό, την καταπίεση της διαφορετικότητας λόγω καταγωγής, γλώσσας, θρησκείας, φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού, τον εθνικισμό, την ξενοφοβία κ.α. Και αναζητούν παντού συμμάχους για τους πολιτικούς αγώνες του 21ου αιώνα.
Το αίτημα για μια ευρεία συνεργασία των δημοκρατικών δυνάμεων, που θα αντιπαλέψει αποτελεσματικά τις καταστροφικές για τη χώρα μας και τον πλανήτη πολιτικές, είναι ελκυστικό για πολλούς/ες. Για να συγκροτηθεί, όμως, μια ευρεία πολιτική – εκλογική – κυβερνητική συμμαχία, όχι απλώς ως προσωποκεντρική εναλλαγή στην εξουσία του Μητσοτάκη αλλά ως συγκροτημένο εναλλακτικό σχέδιο, απαιτούνται βαθιές αλλαγές σε επίπεδο αξιών στην κοινωνική συνείδηση, προγραμματική εμβάθυνση, με προώθηση δομικών αλλαγών στους κοινωνικούς και πολιτικούς θεσμούς και σοβαρός διάλογος, που θα σέβεται την ιστορία, την προσφορά και την αυτονομία των ιστορικών πολιτικών χώρων.
Χρειαζόμαστε δηλαδή πολιτικές ανατροπής του παραγωγικού, αναπτυξιακού και καταναλωτικού μοντέλου, αναχαίτισης της κλιματικής κρίσης και της κατάρρευσης των οικοσυστημάτων, απεμπλοκής από τα ορυκτά καύσιμα και την πυρηνική ενέργεια, υπεράσπισης των δικαιωμάτων και της αλληλεγγύης, προώθησης της ενεργού ειρήνης και διπλωματίας. Απαιτούνται πολιτικές για την ενεργειακή μετάβαση, τη βιώσιμη μετακίνηση, την αξιοπρεπή εργασία, την ποιοτική παραγωγή. Έχουμε ανάγκη από σημαντικές, διαρθρωτικές, αναδιανεμητικές αλλαγές, ανόρθωσης του Κράτους Δικαίου, κοινωνικής και οικονομικής δικαιοσύνης, συλλογικής διαχείρισης των κοινών.
Η συμβολική αξία στην «Ιθάκη» του Καβάφη δεν είναι η επιστροφή στην εξουσία, παρά τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες. Είναι ο δρόμος του αγώνα και της εμπειρίας, με απόλαυση της διαδρομής -και αυτός οφείλει να είναι οικολογικός.*συντονιστή της ΕΓ των ΠΡΑΣΙΝΩΝ -Οικολογία
